คิดถึง...
posted on 26 Aug 2009 01:18 by hatepinkผ่านมาแล้วหนึ่งปีครึ่ง...ที่ผมจบการศึกษามาจากโรงเรียนเล็กๆแห่งหนึ่งทีชื่อ "สาธิต มศว ปทุมวัน"
ผมเคยคิดจะเขียนเรื่องราววีรกรรม(จริงๆก็ไม่ใช่วีรกรรม) ที่ผมและเพื่อนๆมีร่วมกันสมัยอยู่โรงเรียนเอาไว้ ด้วยกลัวว่าเมื่อเวลาผ่านไป เรื่องราวเหล่านั้นจะหายไปจากความทรงจำของผม
แต่เนื่องด้วยปัจจัยหลายๆอย่าง ทำให้ผมไม่มีโอกาสได้เขียนสิ่งเหล่านั้น อาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งเพราะมั่นใจในความจำของตัวเองว่าจะต้องจำได้
สุดท้าย...ผมก็๋ไม่ได้เขียนอะไรเลย
ผมขอสารภาพอย่างหนึ่งว่าวันนี้เป็นวันแรกที่ผม "ร้องไห้" เพราะการคิดถึงเพื่อน
ตัวผมเองไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะสามารถเสียน้ำตาให้กับการ "คิดถึง" ได้
โดยเฉพาะการคิดถึงสิ่งที่ผมไม่ได้จากมันไปไกล
เพื่อนผมส่วนใหญ่ก็ยังคงเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน
โรงเรียนผมเองก็เดินผ่านทุกวัน
อาจารย์พบก็ได้เจอทุกวัน
แล้วทำไม...ผมยัง "คิดถึง" มันอยู่
สิ่งที่ผม "คิดถึง" อาจไม่ใช่ทั้งเพืื่อน ทั้งโรงเรียน ทั้งอาจารย์
แต่คงเป็น "บรรยากาศ" ตลอด 6 ปีในรั้วสาธิต ปทุมวัน
ผมยังจำวันแรกที่ผมก้าวเข้ามาในรั้วสีน้ำเงินชมพูได้เลยว่าไม่ได้มีความประทับใจอะไรเลย
ไม่เคยคิดด้วยว่าท้ายที่สุดแล้ว "ที่นี่" จะกลายเป็นสถานที่บ่มเพาะความทรงจำอันเลอค่าที่จะทำให้ผมทั้งรู้สึก "ดีและเศร้า" ได้ในเวลาเดียวกัน
ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ น้ำตาและความรู้สึกอีกมากมายที่ผมไม่สามารถเขียนออกมาได้
บรรยากาศทั้งหลายที่ผมได้มีร่วมกับทั้งเพื่อนๆ อาจารย์ และกับโรงเรียน
ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่ผม "คิดถึง"
แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปนั่งอยู่ในห้องเรียน ไปเข้าแถวที่สนามบาส (ทีผมไปเข้านับครั้งได้) ไม่มีทางกลับไปนั่งหลับไปห้อง นั่งทำงานชุมนุม ไปค่าย หรือแม้กระทั่งนั่งบ่นกับกิจกรรมที่โรงเรียนได้พยายามยัดเยียดให้เหล่านักเรียนทำกัน และอื่นๆที่ผมไม่อาจจำมันได้
แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะ...คิดถึง....
คิดถึง....
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
คิดถึง...
และผมก็คงทำได้เพียง...คิดถึง
.
.
.
.
.
เพือนๆยังทำได้มั้ยว่าเราทำอะไรด้วยกันตอนนั้น?
วันไหนอยากกลับไปเดินในสถานที่เก่าๆ แค่เราหลับตา
โอ้ย พูดแล้วคิดถึงวิวตึก 1 จากที่นั่งเราตอนม.6 ว่ะ ห้าๆๆๆ
#1 By Pl@y-M@Te on 2009-08-26 10:23